İki sokak kala, mahalle mektebinin önünden geçerken, kulağına bahçede top oynayan çocukluk arkadaşlarının sesleri geliyordu; “Hadi Aras at şu topu.” Gayri ihtiyari etrafına bakındı...
Güneşliği açıyorum. Yandaki aynada ela gözlerimin yeşile çaldığını izliyorum. Ne zamandır kendime dikkatle bakmadığımı fark ediyorum. Tüm düşüncelerim, Nazmi Bey’in marşa basmasıyla anlamsızlaşıyor....
Gece yatağa yattığımda uykuya çabuk daldım. Rüyamda çocukluk odamdaydım. Dolabın içinde saklandığım günlerden biriydi. İçerideki yükselen seslerden kaçmıştım. Dolaptan çıkmak için hamle yaptığımda kapı açılmadı....
O son gün, akşamüstü evden çıktığında kapının önündeki kırmızı arabayı, Ekrem’i görünce önce şaştı sonra korktu. Ekrem yumuşak yumuşak konuşarak ama sıkı sıkı tutup sertçe arabaya bindirerek Zarife için zamanı durdurdu. Zarife’nin sesi çıkacak gibi olduysa da sustu....
Zuhal uyurken bir sihirli değnek dokundu omzuna. Sabah terliklerini ayağına geçirirken başka biriydi. “Ne garip rüyaydı, tanımam etmem” diye mırıldandı....
Bir gün, karşı yamaçta yaşayan teyzemlerde kalmıştım. Öğleden sonra odun toplayacaktık. Uzaktan geldi ıslık. Teyzem başını kaldırdı, hemen pencereye yaklaşıp dinledi, sonra cevap verdi. Ses dağın göğsüne çarpıp geri döndü....
Sonra içi birdenbire kıpır kıpır olmaya başladı. İçinde anlam veremediği bir kucaklayış, bir sıcaklık vardı. O an fark etti aslında onu kucaklayanın bizzat kendisi olduğunu....
Birden başıma bir ağrı girdi; kafamın içindeki küçük çocuk, gencecik kadın ve 52 yaşım aynı anda bağırmaya, ağlamaya ve gülmeye başladı. Dayanamadım; derince bir nefes alıp verdim....
Saatler süren yürüyüşten sonra tepenin zirvesine ulaştı. Orada, taşlardan yapılmış eski bir çember buldu. Çemberin ortasında küçük harflerle yazılmış bir yazı vardı....
Adliyeye yine her zamanki gibi duruşmadan yarım saat önce geldim. Saatinde gelip doğrudan salona girmeyi hiçbir zaman sevemedim. Biraz erken gelir, koridorlarda dolaşır, duvarlara sinmiş telaşı ve umudu içime çeker, dosyaları son kez gözden geçirirdim....