Bu yazıya nereden başlayacağımı bilmiyordum. Saraybosna’da insanı ilk karşılayan ne binalar ne de sokaklar. Şehrin yamaçlarına sessizce dizilmiş beyaz mezar taşları…...
Yazın ortasında, kırk derecelik sıcağın altında, morun sonsuzluğuna yaslanmış bir öğle vakti...
Portekiz'den merhaba. Şehrin gürültüsünden ne zaman bunalsam yolum dağlara düşüyor. Bu kez, yol beni Douro Uluslararası Doğa Parkı'nın sarp kayalıklarına getirdi. Miranda do Douro yakınlarında, köylerin ve meşe ağaçlarının arasından geçen patikayı izleyerek São João das Arribas seyir terasına ulaştık....
Yolun sessizliği içinde yürümeye devam ettim. Günler süren yürüyüşün son gününde, sarı okları takip ederek sabahın erken saatlerinde yola çıktım. Yağmur yağıyordu. Kasabanın dar taş sokakları henüz sessizdi. Uzaklardan yazıyorum bu satırları. Bir hasretin yamacından. Yamaçtaki o ağacın altındayım....
Merhaba, aynı ufuktan yola çıkanlar. Uzaklardan yazıyorum bu satırları. Bir hasretin yamacından. Yamaçtaki o ağacın altındayım. Uzaklardan yazıyorum bu satırları. Bir hasretin yamacından. Yamaçtaki o ağacın altındayım....
Merhaba, Bu mektup sana. Ben bu yazıları yürürken yazıyorum; bir masada değil, yolda....