Kar her yeri kaplamış; ayaz, taşı toprağı çoktan dondurmuştu. Sokaklar boştu. İki köpek kuytu bir köşeye sinmiş, birbirlerine iyice sokulmuş, derin uykuya dalmadan önce kesik kesik nefes alıp veriyorlardı....
Bana deseler ki bu bedende bu hayatı tekrar yaşayacak olsan, nereden başlamak isterdin diye, derdim ki: 11 Aralık 1968’de Ünaldı’nın o küsvet fabrikasının bir köşesinde, ellerimi, gözlerimi, vicdanımı, zihnimi kire bulamadan hemen önceki masumiyetimin son karesinden başlamak isterdim....
İnsan, bazen hayatının sadece kenarında durup olan biteni izleyen sessiz bir tanığa, yazdığı satırları silip silip yeniden kurgulayan yorgun bir zihne dönüşüyor. Bir odanın içine hapsedilmiş gibiyim; duvarlarını kendi ellerimle ördüğüm, ışıksız bir oda. Üstelik bu duvarları örerken kapı için bile boşluk bırakmamışım. Kendime karşı ne...
İnanılır gibi değil, evden çıkamıyorum. Her seferinde bir şey unuttum diye tekrar tekrar dönüyorum. Demans arkasından da alzhaimer olmama ramak kalmış. Bu ne zamandır böyle? Tabii ayrılıktan sonra. Yirmi yıl kolay mı? Ne oldu da? Ne oldu da?...
Reyhan firar etmiş minik bir ayağı yorganın içine soktu. Ayağın sahibinin elini abisinin gözünden aldı. Yün yorganı iki kardeşin çenesine kadar çekti. Kışın tek odaya sığıyorlardı. Çocuklara yere yatak seriyordu....
Cezmi en çok Hakkı’yı sevmişti; uzun bir dostluk yaşamışlar, çok gece sabahlamışlardı. Aynı kasabanın, yolları tıkanmış yalnız çocukları… Hakkılar sonradan gelmişlerdi kasabaya, babası tren şefiydi Hakkı’nın. İnce, uzun dal gibi bir adamdı....
İlk yapıldığında sokak kapısına dört merdivenle çıkılan, bir oda, bir salondan oluşan; iki penceresine de hapishaneden hallice demir parmaklıklar yapılmıştı. Babası giderken yaptırmıştı....
“Sayın seyirciler, dün akşam saatlerinde İstanbul’da, Gülsuyu Mahallesi, Dereboyu Sokak’ta üç katlı ahşap bir evin çatısında çıkan yangın kısa sürede bütün binayı sardı. Evde kimsenin bulunmaması büyük bir faciayı…”...
Genç adam, sobanın karşısına oturduğunda önce elleri hatırladı. Babasının ellerini…...
Öğle yemeğinden çıkıp, arkadaşlarla çay içmeye geçiyordum. Telefonum çaldığında tanımadığım bir numara olduğunu görünce bir an açıp açmamakta tereddüt ettim....