Eski bir saatçinin önünden geçerken gözüne bir kol saati ilişti. Diğerlerine nazaran daha eskiydi. Koyu kırmızı, eskitilmiş çerçevesi sanki içinde yaşanmışlıklar barındırıyordu. Görünüşü, nedense içine bir huzur dolmasını sağladı....
Gecenin bilmem kaçıncı yankısıydı bu. Bilmek de istemiyordu açıkçası....
Merhaba, Bu mektup sana. Ben bu yazıları yürürken yazıyorum; bir masada değil, yolda....
İlber Ortaylı’nın zarif ve hakikatli ifadesiyle söylediği gibi: “Bazen bir bardak suyu rahat içebilmek çok önemli bir şeydir.” Bu kadar yalın bir hareketin bir gün böylesine büyük bir zafer anlamı taşıyacağını gençken insan hayal etmez....
Geride bıraktığım parçalara bakınca, asıl meselenin ben mi yoksa beni büyüten ailem mi olduğunu anlamakta hiç de güçlük çekmiyorum....
Semih, gideceği yeri tahmin etmişti etmesine de, “Bari bu gece yapma be adam.” deyip suçlu gibi pamuktan pikesini başından aşağı çekti ve uyuyor numarası yaptı....
Niçin geldim buraya? Nasıl geldim? Gidecek başka yerim yok muydu? Gidebilir miydim istesem?...
İnsanın yaşamı kendi seçimlerinden mi ibarettir, yoksa bir kez anlam verdiği şeyler onu fark etmeden bir zincire mi dönüştürür?...
Ev üç katlıydı; yaşından çok, taşıdığı hatıraların ağırlığıyla eğilmiş gibiydi....
Çok uykum var. Gözlerimi açamıyorum. Yemek yapılması lazım ama hiç hâlim yok....