İşten çıkmış, akşam trafiğinin içinde sanki bir canavarın salyalarından kurtulmaya çalışır gibi oradan oraya zigzaglar çizmeye ve bir an önce evime varıp huzura kavuşmak istiyordum....
İki sokak kala, mahalle mektebinin önünden geçerken, kulağına bahçede top oynayan çocukluk arkadaşlarının sesleri geliyordu; “Hadi Aras at şu topu.” Gayri ihtiyari etrafına bakındı...
Birkaç zamandır günü nasıl geçerse geçsin; gece hep aynı saatte, yani 03.30 sularında, anlamlandıramadığı kâbuslardan uyanıyordu....
Yatağımdan doğrulup, her zamanki gibi, ilk olarak penceremden görünen manzaraya bakıyorum....