İnanılır gibi değil, evden çıkamıyorum. Her seferinde bir şey unuttum diye tekrar tekrar dönüyorum. Demans arkasından da alzhaimer olmama ramak kalmış. Bu ne zamandır böyle? Tabii ayrılıktan sonra. Yirmi yıl kolay mı? Ne oldu da? Ne oldu da?...
Servet, bahçeden gelen çalı süpürgesinin sesiyle gözlerini açtı, harş harş harş sesiyle uyanmaktan ne kadar bıktığını düşünerek yorganı kafasına kadar çekti....
Annemin salonunda yerde demirci halısı, biraz havları dökülmüş ama yine de göz kamaştırıcı. Camlar açık, hava henüz kararmamış, salonun bol dantelli perdeleri havalanmış denizdeki dalgalar misali gelip gidiyor. Baharı müjdeleyen kokular doğanın uyanmasıyla vızıldayan sesler evin salonunu doldurmuş....
Geride bıraktığım parçalara bakınca, asıl meselenin ben mi yoksa beni büyüten ailem mi olduğunu anlamakta hiç de güçlük çekmiyorum....
Çocukluğumun geçtiği odaya girdiğimde radyoda Zeki Müren’in sesini duyuyordum....