Cezmi en çok Hakkı’yı sevmişti; uzun bir dostluk yaşamışlar, çok gece sabahlamışlardı. Aynı kasabanın, yolları tıkanmış yalnız çocukları… Hakkılar sonradan gelmişlerdi kasabaya, babası tren şefiydi Hakkı’nın. İnce, uzun dal gibi bir adamdı....
Başımda tuhaf bir ağrı var, dönüyor dünya, sallanıyor. Farkına varmadan tansiyonumu yükseltmiş olabilirim....
Çok sıcaktı hava, öyle sıcaktı ki ufka baktığımda görüntü titreşirdi. Sarı sıcak zamanlardı. Çok gençtik daha, üç ay olduydu evleneli. Öyle pat diye everiverdiler beni. Kimdi, neciydi, nasıl oldu hiç bilmeden, öylece. Sanki yangından mal kaçırır gibi. ...
O son gün, akşamüstü evden çıktığında kapının önündeki kırmızı arabayı, Ekrem’i görünce önce şaştı sonra korktu. Ekrem yumuşak yumuşak konuşarak ama sıkı sıkı tutup sertçe arabaya bindirerek Zarife için zamanı durdurdu. Zarife’nin sesi çıkacak gibi olduysa da sustu....
Pencereyi açtı. Binanın kıyısından görünen deniz ve iskeleden gelen vapur gürültüsüyle kendini yine İstanbul’da hayal etti....
Geleli çok uzun oldu yine. Bu kez dizlerim titriyor. Çürümüş köklerim, ayakta duramıyorum. Babam “önünde sonunda toprağına dönmeli insan ve asla unutmamalı!” derdi....