Postacı Mustafa, omzundaki eskimiş deri çantası ve çocukluğundan beri yanından hiç ayırmadığı mavi cam misketiyle umutları, özlemleri ve kimi zaman da acı haberleri kapı kapı taşırdı....
Burada her şeyin adı Ayşen'dir. Odalar gözden geçirilecek, kahvaltılıklar hazırlanacak, müşteriler karşılanacak… Belki günde yüz kere adımı söyler ama bir kere bile “Nasılsın?” demez. Sahi… Bunu nasıl başardım? Hem her şeyde olup hem hiçbir yerde olmamayı....
Yağmur damlaları nasıl da birbiriyle yarışıyor, bir an önce toprağa kavuşmak için. Rüzgâr; savurduğu hızıyla, ara sıra çakan şimşeğin sesi ve ışığıyla bu yarışa eşlik ediyor ama hangi damlayı desteklediğini anlamak gerçekten imkânsız....
Meme kanseriyle başlayan bir tedavi sürecinde, hastane duvarına birlikte bir bahar resmi yapılır. Umut, insanlıkta yeniden filizlenir....