20 Haz Eda Nur Talan
Dinleyen Kalpler

Annesi ve babası Miray’a çocukluğundan beri her gece hikâye okurdu. Bu, büyüyünce de değişmedi. Aile bağlarını güçlü tutan birbirlerini anlayıp dinledikleri önemli bir zaman dilimiydi. Annesi Miray’ın saçlarını okşarken babası hikâyeyi anlatmaya başladı.

“Ne bir arabanın korna sesi duyuluyordu ne de sokak satıcılarının bağırışları. Rüzgâr bile nefesini tutmuştu. Şehrin üzerini örten o tuhaf sessizlik, insanların kulaklarına değil, kalplerine çöktü.

Lina, evinin küçük balkonunda durmuş karşısındaki boş sokağa bakıyordu. Çocukluğundan beri bu şehirde yaşardı. Bu sokakların sabah telaşını, akşam kalabalığını, gece kahkahalarını ezbere bilirdi ama bugün her şey farklıydı. Tüm şehir susmuştu.

Üç gün önce, şehrin merkezindeki eski saat, kulesinden yükselen son bir tik tak sesi ile son kez çalışmıştı. O günden sonra şehirdeki bütün sesler kayboldu.

İnsanlar konuşabiliyor, bağırabiliyorlardı ama kimse kimsenin sesini duyamıyordu. Bir annenin çocuğuna söylediği sevgi sözcükleri, bir öğretmenin anlattığı ders,  müzisyenin çaldığı melodi… Hepsi görünmez bir boşluğa düşüp adeta yok oluyordu.

Başlangıçta herkes bunun geçici bir durum olduğunu düşündü. Yetkililer açıklamalar yapmaya çalıştı bilim insanları araştırmalar yürüttü ancak günler geçtikçe sessizlik büyüdü.

İnsanlar birbirleriyle notlar yazarak iletişim kurmaya başladı. Meydanlarda büyük ekranlar kuruldu. Herkes duygularını kâğıtlara döküp, cümlelerle anlatmaya çalıştı.

Fakat Lina bir şey fark etmişti.

Şehir sadece sesini değil, ruhunu da kaybediyordu.

Kimse gülmüyordu artık. Çünkü kahkahanın sesini duymadan gülmek eksik hissettiriyordu. Kimse şarkı söylemiyordu, hikâye anlatmıyordu. Böyle bir durumu daha önceden duymuştu. Merakla büyükannesinin eski sandığını karıştırırken sararmış yırtık bir defter buldu. Defterin kapağında “Sesini kaybeden şehirlerin kurtuluşu, unutulan seslerde saklıdır.” yazıyordu.

Yeşim merakla sayfaları çevirmeye başladı.

Defter, yüzlerce yıl önce yaşamış bir gezginin notlarıyla doluydu. Gezgin, dünyanın farklı yerlerinde sessizliğe gömülen şehirlerden bahsediyordu. Her birinde ortak bir şey vardı:

İnsanlar zamanla birbirlerini dinlemeyi bırakmıştı.

Birbirlerinin sözünü kesmişler, acılarını görmezden gelmişler, yalnızlıklarını fark etmemişlerdi. Sesler çoğalmış ama dinleyen kimse kalmamıştı.

Mira’nın aklına yaşadığı son birkaç yıl geldi.

Otobüslerde herkes telefona bakıyordu. Evlerde aynı masada oturan aileler bile birbirleriyle konuşmuyordu. Artık insanlar cevap vermek için dinliyordu, anlamak için değil.

Belki de şehir gerçekten sesini kaybetmemişti.

Sadece çok uzun zamandır kimse onu duymuyordu.

Defterin son sayfasında bir harita vardı. Harita, şehrin dışındaki terk edilmiş bir tepeyi işaret ediyordu. Belki de bu sessiziliği düzeltmenin tek yolu budur. Tüm insanlığı bu sorundan kurtarmalıyım dedi.

Ertesi sabah Lina yola çıktı.

Saatler süren yürüyüşten sonra tepenin zirvesine ulaştı. Orada, taşlardan yapılmış eski bir çember buldu. Çemberin ortasında küçük harflerle yazılmış bir yazı vardı:

“Kalbinin en gerçek sesini bırak.”

Lina gözlerini kapattı.

Ne söylemesi gerektiğini bilmiyordu.

Sonra aklına babası geldi. Onunla aylardır doğru dürüst konuşmamıştı; arkadaşı Elif geldi aklına, kırıldığı hâlde özür dilemeye cesaret edememişti. Büyükannesi geldi, ona yeterince vakit ayırmadığını düşündü.

İlk kez gerçekten içinden gelenleri hissetti.

Sessizce ağladı.

Kimsenin kimseyi duymadığı bir şehirde, kendi kalbinin sesini duyuyordu.

Tam o anda taş çember hafifçe parlamaya başladı.

Gökyüzünde ince bir titreşim yayıldı.

Ve ardından…

Bülbüllerin ötüşünü duydu.

Lina şaşkınlıkla başını kaldırdı.

Günlerdir duyulan ilk sesti bu.

Sonra uzaktan yaprakların hışırtısı geldi.

Ardından rüzgârın uğultusu.

Şehrin üzerine çöken görünmez perde yavaş yavaş kalkıyordu.

Lina tepeden şehre koşarak geri döndü.

Şehre ulaştığında insanlar şaşkınlıkla karışık mutlulukla birbirlerine bakıyordu. Çocukların kahkahaları duyuluyor, köpekler havlıyor, kapılar gıcırdıyordu.

Sesler geri dönmüştü fakat en önemlisi, insanlar değişmişti.

O günden sonra şehirde her yıl “Birbirini Dinleme Günü” düzenlendi. O gün kimse acele etmez, söz kesmezdi. İnsanlar birbirlerini gerçekten dinlerdi.

Çünkü anlamışlardı ki ses, yalnızca konuşmak değildi.

Bir annenin endişesi, dostun özrü, çocuğun hayali ve bir yaşlının hatırasıydı.

Bazen şehrin en güçlü sesi, onu dikkatle dinleyen insanların kalbinden yükselen sesti.

Tüm şehir susmuştu ama o sessizlik, insanlara duyulmayan en önemli gerçeği anlatmıştı:

Bir insanın sesi, ancak başka bir kalpte yankı bulduğunda gerçekten var olur.”

Miray hikâyeden çok etkilenmişti. Baba gerçekte böyle bir şehir var mıdır?

Babası gülümseyerek saçını okşadı.       

“Gerçek hayatta yok ama insanların kalplerinde olabilir.” dedi.

Eda Nur Talan